Il Morgante Maggiore de Luigi Pulci considérase unha auténtica epopeade xigantes pola avultada presenza destes seres na obra. En efecto,entre os diferentes representantes do marabilloso, os xigantes son osque contan coa maior presenza e número ao longo deste poema e posúen,á sombra de Morgante, unha certa relevancia, maior ou menor segundo os casos. Mentres que os estudosos se centraron eminentemente nacomicidade da obra de Luigi Pulci, na natureza e función das súasfontes -especialmente a vexata quaestio do Orlando laurenziano- ou ainterpretación do personaxe de Morgante, outros aspectos posibles deestudo quedaron relegados e só se viron beneficiados ou incluídospolos avances da crítica subsidiariamente e en tempos recentes. E ocaso dos xigantes secundarios, cuxa relevancia se desvela a través detres focos principais de análise: a súa morfoloxía física ecaracterial, facendo fincapé na súa natureza demoníaca, a cuestiónalimentaria, que vai dende a celebración do exceso carnavalesco áabominable antropofaxia, e, por último, a súa función na tramanarrativa e a diversa tipoloxía que podemos discernir recorrendo aocontraste con outras tradicións europeas no eido do marabilloso. Máisconcretamente, a tradición francesa presenta un especial interesedebido á enorme influencia que exerceu na literatura italianamedieval, o estudo desta influencia no caso puntual do Morgante ofrece novas e interesantes perspectivas na análise dos xigantes na obramestra de Luigi Pulci.